آن هم در قرآن متعدّد است و پيغمبر ص فرموده است : كسى كه علمى دارد و از اظهار آن خوددارى كند با لجام آتشين بمحشر خواهد آمد . و به اين آيه استدلال كرده‌اند . كه روا نيست اجرت گرفتن بر تعليم ابو الفتوح : نوشته است : عبد اللَّه عبّاس روايت كرده . از رسول عليه السّلام كه او گفت علماء اين امّت دو مردند يكى آنكه خداى عزّ و جلّ او را علمى داده باشد او بر مردمان بذل كند و بخل نكند به آن و بر آن طمعى نستاند و ببهاء اندك نفروشد او آن باشد كه براى او ماهيان دريا و مرغان هوا و دوابّ زمين استغفار كنند و كرام الكاتبين همچنين و با پيش خدا شود سيّد و شريف . و ديگر مردى باشد كه خداى تعالى جلّ جلاله او را علمى دهد او به آن علم بخل كند بر بندگان خداى تعالى و بر آن طمعى بستاند و آن ببهاء بفروشد فرداى قيامت او را بيارند لجامى از آتش بر سر او كرده بر مجمع قيامت و فرشته بر او ندا مىكند كه اين فلان است پسر فلان خداى عزّ و جلّ او را علمى داد در دنيا او بر بندگان خداى به آن بخل كرد و بر آن طمع گرفت و ببهاء بفروخت . فخر : « بيّنات » كليّه آنچه بوسيله پيغمبران بمردم ابلاغ شده است از كتب آسمانى و دستورها و نصايح ايشان و مقصود از « هدى » كليّه‌ى ادلَّه‌ى عقلى و نقلى است . * ( أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّه وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ ) * - 159 مجمع : لعن خدا دورى از رحمت و ثواب است و گرفتارى و عذاب ناگزير . فخر : ابو مسلم گفت : « لاعنون » آنهائى هستند كه دستورها را پذيرفته‌اند و لعن آنها يعنى دورى و خشم و مخالفتشان با آنها كه كتمان حقّ مىكنند . * ( إِلَّا الَّذِينَ تابُوا ) * تا آخر - 160 طبرى : يعنى با پشيمانى از گذشته و عزم ثابت بر خوددارى از بدى و با اخلاص عمل كه خود را مردم نيكوكار معرّفى كنند همانطور كه خود را بدكار معرّفى كرده بودند . * ( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَماتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ ) * تا آخر آيه - 161 :